Z wydanych w formie audio i video koncertów z Montreal Jazz Festiwal można złożyć całkiem kompletną kolekcję współczesnego jazzu. Najbardziej znany jest oczywiście cykl nagrań Charlie Hadena – Montreal Tapes. Wśród innych godnych zainteresowania pozycji z pewnościa jest zarejestrowany w 2003 roku solowy występ Bobby McFerrina.
Jeśli ktoś chciałby mieć jeden koncert McFerrina w swojej kolekcji, to ten jest z pewnością jednym z lepszych i reprezentatywnych dla dorobku artysty.
Sam Bobby McFerrin jest od wielu lat jednym z największych zmarnowanych talentów muzyki jazzowej. Od lat jego nagrania i koncerty wyglądają niezmiennie tak samo. Od czasu nagrania w 1990 roku w duecie z Chickiem Corea wybitnej płyty Play nie spróbował właściwie niczego nowego. To ciągle ta sama formuła występów, będąca bardziej widowiskiem estradowo komicznym, niż muzycznym. Nie znaczy to oczywiście, że McFerrin stracił cokolwiek ze swojej muzykalności i witalności. Wciąż jest perfekcyjny. Samo nagranie Play powstało, jako forma swoistego odreagowania po komercyjnym sukcesie Simple Pleasures. Do utworów z tej płyty z małymi wyjątkami artysta nie wrócił już nigdy.
Ciągle czekam więc na nagrania z prawdziwym jazzowym combo, garść standardów, albo jakąkolwiek próbę interakcji z instrumentami – bardziej muzyczną niż to, co można zobaczyć na powtarzanych co roku koncertach. Niewątpliwie sensowna, a nie okazjonalna współpraca Bobby McFerrina z dobrymi muzykami mogłaby stworzyć nową jakość. To widać czasem na koncertach, kiedy obok stają improwizujący muzycy – przykładem z dzisiejszej płyty jest udział Richarda Bony, a na koncertach w Warszawie – choćby legendarny już duet z Adamem Pierończykiem z 2002 roku.
Póki co występami Bobby McFerrina większość osłuchanej publiczności jest nieco znudzona, czego dowodem ostatnia łapanka widzów na koncert w sierpniu tego roku w Warszawie, o czym pisałem tutaj:
Koncert w Montrealu zarejestrowany w 2002 lub 2003 roku należał do tego samego cyklu koncertów, co wspomniany już warszawski występ z Adamem Pierończykiem. To zresztą schemat sprawdzony i testowany przez artystę od lat. W mniej lub bardziej zaskakujący dla samego lidera sposób na scenie pojawiają się różni artyści, nie tylko muzycy i nie tylko jazzmani. Sam McFerrin próbuje na scenie improwizacji powiązanych z ich występami. Czy to całkowte zaskoczenie, czy coś wie wcześniej – zapewne różnie to bywa. Faktem jest, że najlepiej wychodzi z muzykami jazzowymi, czasem też nieźle z klasycznymi.
Formuła takiego koncertu obejmuje solowe improwizacj, dyrygowanie śpiewającą publicznością, czasem kilka znanych utworów. Wśród gości trafiają się artyści oryginalni, czasem bardzo dziwaczni, ubarwiający cały show. Do takich właśnie należy zaliczyć występ cyrkowej akrobatki na trapezie zarejestrowany na dzisiejszej płycie. Sens muzyczny w tym delikatnie mówiąc ulotny. Jest też śpiewająca całkiem nieźle wiolonczelistka, chór i stepujący tancerz. Są też wybrani „przypadkowo” widzowie, którzy jak często to bywa na koncertach McFerrina nagle okazują się całkiem uzdolnieni wokalnie i chetni do współpracy.
Najważniejszym gościem jest całkiem nieźle sprawdzający się w tej roli Richard Bona. Są też nieodłączne cytaty z Bacha, rytmy afrykańskie i typowo jazzowe. Koncert odbył się w czasie, kiedy jeszcze czasami artysta sięgał po cytaty z Simple Pleasures, odnajdziemy więc całkiem zgrabne wykonanie Drive.
Dźwięk mógłby być lepszy, publiczność zarejestrowana jest za głośno, a cłość brzmi nieco ostro.
Jako reprezentatywna próbka talentu Bobby McFerrina ta płyta jest całkiem niezła.
Bobby McFerrin
Live In Montreal
Format: DVD
Wytwórnia: Universal
Numer: 602498717639
03 listopada 2010
01 listopada 2010
Sting - ...All This Time
Do Stinga mam stosunek dość wyjątkowy. Otóż uważam, że jest od zawsze dużo lepszym kompozytorem niż wokalistą, o gitarze basowej już nie wspominając. Osobista charyzma sprawia również, że ma niesamowitą łatwość skupiania wokół siebie wyjątkowych muzyków. Dla mnie Sting, to jednak przede wszystkim Bring On The Night, potem długo, długo nic, a potem Nothing Like The Sun i The Dream Of The Blue Turtles. Reszta to z małymi wyjątkami dość przeciętne produkty pop. Wyjątkami od tej reguły jest część z licznych gościnnych występów dzisiejszego bohatera. Do tych najciekawszych zaliczyć wypada między innymi występy na płytach: A Love Affair – The Music Of Ivan Lins, American Made – World Played – Les Paul & Friends, Porgy & Bess – Joe Henderson, Inside – David Sanborn… Przykłady takich muzycznych perełek można zresztą mnożyć w nieskończoność. A Police to przede wszystkim genialne rytmy Stewarda Copelanda, ciekawa gitara Andy Summersa i kompozycje Stinga. Wśród utworów z dzisiejszej płyty znajdziemy zresztą wiele pamiętających jeszcze czasy The Police.
Czasem odnoszę wrażenie, że Stingowi zwyczajnie już się trochę nie chce, że pasja i emocje skończyły się wraz z Bring On The Night. Najlepiej widać to, gdy staje obok wykonawców, którym nie brak owego scenicznego ognia. Jeśli ktoś chciałby usłyszeć, co mam na myśli, w internecie z łatwością znajdzie parę duetów koncertowych Stinga i Bruce’a Springsteena – najlepiej szukać The River, choć tu można jeszcze pomyśleć, że to piosenka Bruce’a, więc konkurencja nie jest równa… Poszukajcie więc Every Breath You Take. Ten utwór pozostawię bez komentarza.
Z subtelności i cyzelowania każdej nuty i smaczku aranżacyjnego można uczynić sztukę, jednak to bardziej wirtuozeria niż muzyka. Ona wymaga czegoś więcej niż perfekcyjnego timingu i matematycznej precyzji wykonawczej.
Dzisiejsza płyta miała być w założeniu niezwykła i taka jest, choć w zupełnie inny sposób. Na płycie umieszczono ponad godzinę nagrań z koncertu oraz równie długi film dokumentalny opisujący tydzień prób przed koncertem. Sam koncert odbył się w wiejskiej posiadłości Stinga we Włoszech. Z założenia miał być kameralną imprezą dla grona przyjaciół prezentującą znane utwory w nowych aranżacjach z udziałem gwiazdorskiego składu muzyków. Tak miało być i tak było na próbie generalnej, która została wyznaczona na 10 września 2001 roku. Fragmenty próby umieszczone w filmie dokumentalnym dobrze oddają pierwotną koncepcję całości, którą znam również z relacji świadków zarówno próby, jak i koncertu, który odbył się dzień później.
Sama próba nie była jakimś szczególnie ciekawym muzycznie widowiskiem. Trochę za dużo muzyków, nieco aranżacyjnego chaosu, mnóstwo instrumentów perkusyjnych, krótko mówiąc za dużo wszystkiego. A kompozycje lidera, to przede wszystkim piękne melodie, którym raczej uproszczenie formy sprzyja bardziej, niż komplikowanie.
Poranne wydarzenia 11 września 2001 roku – atak na World Trade Center w Nowym Jorku nie mogły pozostać bez wpływu na program występu. Wielkie nagromadzenie emocji muzyków i widzów stworzyło niezwykły koncert, który mógł zdarzyć się tylko tego jednego dnia. Burzliwa poranna dyskusja wykonawców doprowadziła do zmian repertuarowych i z oczywistych względów miała wpływ na sposób gry i listę wykonywanych utworów.
Tak więc sam koncert stał się bardziej wyciszony, refleksyjny. Tym samym wspomniany nadmiar muzyków przestał przeszkadzać, był jedynie niewykorzystanym potencjałem. Powstała muzyka nastrojowa, subtelna, choć mimo wyjątkowego dnia daleka od smutku. Cały koncert stał się manifestem świata nie poddającego się terrorowi.
Pełne przepychu ozdobniki muzyczne zostały zastąpione przez emocje wykonawców. Tam, gdzie na scenie pojawia się grono profesjonalistów, którzy bez reszty angażują się w to, co robią, powstaje zwykle materia muzyczna co najmniej dobra.
Taki jest również ten koncert. Trochę szkoda, że muzycy nie mieli możliwości do wniesienia większego wkładu własnej inwencji w ograne tematy. Może tydzień prób to za mało. Z drugiej strony może to nie ten skład powinien zagrać. W końcu Christian McBride jest fantastycznym muzykiem, ale to trochę inny styl niż Darryl Jones. Manu Katche to nie Omar Hakim, a Kipper to nie Kenny Kirkland. Chris Botti z pewnością nie zastąpi Branforda Marsalisa. I tak można mnożyć. W sumie powstał materiał niezły, momentami pełen unikalnej energii, jednak w części będący gorszą wersją wcześniejszych nagrań koncertowych.
Wyróżnić można paradoksalnie fragmenty gęstsze w fakturze muzycznej, energiczniejsze od innych – If You Love Somebody Set Them Free, If You Lose My Faith In You, Every Breathe You Take i bonusowy Every Litthe Thing She Doe’s Is Magic. Niedościgłym wzorcem Stinga pozostanie chyba już na zawsze Bring On The Night.
Sting
…All This Time
Format: DVD
Wytwórnia: A&M
Numer: 606949316990
Czasem odnoszę wrażenie, że Stingowi zwyczajnie już się trochę nie chce, że pasja i emocje skończyły się wraz z Bring On The Night. Najlepiej widać to, gdy staje obok wykonawców, którym nie brak owego scenicznego ognia. Jeśli ktoś chciałby usłyszeć, co mam na myśli, w internecie z łatwością znajdzie parę duetów koncertowych Stinga i Bruce’a Springsteena – najlepiej szukać The River, choć tu można jeszcze pomyśleć, że to piosenka Bruce’a, więc konkurencja nie jest równa… Poszukajcie więc Every Breath You Take. Ten utwór pozostawię bez komentarza.
Z subtelności i cyzelowania każdej nuty i smaczku aranżacyjnego można uczynić sztukę, jednak to bardziej wirtuozeria niż muzyka. Ona wymaga czegoś więcej niż perfekcyjnego timingu i matematycznej precyzji wykonawczej.
Dzisiejsza płyta miała być w założeniu niezwykła i taka jest, choć w zupełnie inny sposób. Na płycie umieszczono ponad godzinę nagrań z koncertu oraz równie długi film dokumentalny opisujący tydzień prób przed koncertem. Sam koncert odbył się w wiejskiej posiadłości Stinga we Włoszech. Z założenia miał być kameralną imprezą dla grona przyjaciół prezentującą znane utwory w nowych aranżacjach z udziałem gwiazdorskiego składu muzyków. Tak miało być i tak było na próbie generalnej, która została wyznaczona na 10 września 2001 roku. Fragmenty próby umieszczone w filmie dokumentalnym dobrze oddają pierwotną koncepcję całości, którą znam również z relacji świadków zarówno próby, jak i koncertu, który odbył się dzień później.
Sama próba nie była jakimś szczególnie ciekawym muzycznie widowiskiem. Trochę za dużo muzyków, nieco aranżacyjnego chaosu, mnóstwo instrumentów perkusyjnych, krótko mówiąc za dużo wszystkiego. A kompozycje lidera, to przede wszystkim piękne melodie, którym raczej uproszczenie formy sprzyja bardziej, niż komplikowanie.
Poranne wydarzenia 11 września 2001 roku – atak na World Trade Center w Nowym Jorku nie mogły pozostać bez wpływu na program występu. Wielkie nagromadzenie emocji muzyków i widzów stworzyło niezwykły koncert, który mógł zdarzyć się tylko tego jednego dnia. Burzliwa poranna dyskusja wykonawców doprowadziła do zmian repertuarowych i z oczywistych względów miała wpływ na sposób gry i listę wykonywanych utworów.
Tak więc sam koncert stał się bardziej wyciszony, refleksyjny. Tym samym wspomniany nadmiar muzyków przestał przeszkadzać, był jedynie niewykorzystanym potencjałem. Powstała muzyka nastrojowa, subtelna, choć mimo wyjątkowego dnia daleka od smutku. Cały koncert stał się manifestem świata nie poddającego się terrorowi.
Pełne przepychu ozdobniki muzyczne zostały zastąpione przez emocje wykonawców. Tam, gdzie na scenie pojawia się grono profesjonalistów, którzy bez reszty angażują się w to, co robią, powstaje zwykle materia muzyczna co najmniej dobra.
Taki jest również ten koncert. Trochę szkoda, że muzycy nie mieli możliwości do wniesienia większego wkładu własnej inwencji w ograne tematy. Może tydzień prób to za mało. Z drugiej strony może to nie ten skład powinien zagrać. W końcu Christian McBride jest fantastycznym muzykiem, ale to trochę inny styl niż Darryl Jones. Manu Katche to nie Omar Hakim, a Kipper to nie Kenny Kirkland. Chris Botti z pewnością nie zastąpi Branforda Marsalisa. I tak można mnożyć. W sumie powstał materiał niezły, momentami pełen unikalnej energii, jednak w części będący gorszą wersją wcześniejszych nagrań koncertowych.
Wyróżnić można paradoksalnie fragmenty gęstsze w fakturze muzycznej, energiczniejsze od innych – If You Love Somebody Set Them Free, If You Lose My Faith In You, Every Breathe You Take i bonusowy Every Litthe Thing She Doe’s Is Magic. Niedościgłym wzorcem Stinga pozostanie chyba już na zawsze Bring On The Night.
Sting
…All This Time
Format: DVD
Wytwórnia: A&M
Numer: 606949316990
28 października 2010
Pink Floyd - Dark Side Of The Moon, 30th Anniversary Edition Vinyl
Cóż można napisać o takim klasyku, jak Dark Side Of The Moon? Zacznę przewrotnie od stwierdzenia, że po ponad 30 latach kompozycje zachowują swoją dawną siłę, jednak muzyka jakby trochę nie wytrzymała próby czasu. Tak, to już ponad 30 lat od wydania jednego z pierwszych rockowych concept albumów lat siedemdziesiątych.
Z natłoku różnych jubileuszowych i specjalnych edycji wybrałem 180 gramową płytę analogową. Dlaczego? Bo i dźwięk jeden z najlepszych i jeszcze plakaty piękne i nalepki dostaje się z takim wydaniem w prezencie.
Pseudoprzestrzenne efekty stereofoniczne już dziś nikogo nie dziwią. Latające w kółko samoloty nie są już taką atrakcją jak dawniej. Słucham płyty pierwszy raz od dłuższego czasu (a ściślej od 2003 roku – kiedy wydano tą edycję na 30 lecie nagrania) i pierwszym odczuciem, jakie się pojawia jest to, że czegoś tu brakuje. Wreszcie wiem - brakuje prawdziwej rockowej gitary. Przecież moja ulubiona płyta Pink Floyd to niezmiennie koncertowy Delicate Sound Of Thunder.
Dźwięk w jubileuszowej edycji jakby nieco poprawiony, jednak ciągle wydaje sie, że na głosniki ktoś zarzucił ciężka kotarę. Bas ciagnie się niemiłosiernie, a blachy perkusji kłuja w uszy, za to tak zwanej średnicy jak na lekarstwo. Taka realizacja dźwięku w latach analogowego studia zwykle oznaczała wielokrotny montaż – jak mówią niektórzy, to dźwięk wymęczony przy konsolecie… Całość mimo genialności kompozycji robi dziś z perspektywy czasu wrażenie monotonnej suity. Może wtedy, 30 lat temu rewolucyjnej, ale teraz jednak mającej wartość przede wszystkim historyczną.
Z całości nagrania najlepiej po latach broni się saksofon Dicka Parry oraz partie gitarowe Davida Gilmoura. Oczywiście Time, The Great Gig In The Sky, Money czy Eclipse to dalej te same wspaniałe kompozycje. Zdecydowanie wolę jednak wykonania koncertowe. Może zwyczajnie w tej muzyce zbyt wiele jest ozdobników i efekciarstwa, a za mało rockowego drapieżnego rytmu?
Próbę czasu wytrzymuje też dobra wokaliza Clare Torry z The Great Gig In The Sky. Największym zwycięzcą trzydziestolecia Dark Side Of The Moon jest jednak winylowa jakość dźwięku. Ciągle niedościgniona mimo wysiłków speców od marketingu wielkich koncertów fonograficznych próbujących wcisnąć na mały srebrny kawałek plastiku coraz więcej nikomu niepotrzebnych kanałów cyfrowo zdegradowanej muzyki. Nie znaczy to, że dźwięk na edycji winylowej jest doskonały - do dzisiejszych realizacji jest mu daleko, jest jakby stłumiony i brak w nim wcześniej wspominanej srednicy, jednak jest o niebo lepszy niż na wszystkich edycjach cyfrowych. To zresztą dotyczy wszystkich wydań płyt, które zarejestrowane zostały analogowo i prawidłowo wytłoczone na dobrym winylu.
Są takie nagrania, na których dźwięk analogowych syntezatorów brzmi ciekawie do dzisiaj. Jednak zdecydowanie nie jest to niestety opisywany dziś album. Dlatego właśnie tam, gdzie pojawia się gitara czy saksofon jest muzycznie ciekawiej. Zdecydowanie najlepszy moment albumu to Money a w szczególności partia gitarowa tej kompozycji. Moment najlepszy znaleźć łatwo, jednak najsłabszy już trudniej. Mimo wielu krytycznych słów cała płyta trzyma pewien poziom. Wszystkie utwory to przecież klasyki gatunku.
Dark Side Of The Moon ma przede wszystkim walory historyczne. Tak dzisiaj trzeba patrzeć na muzykę z tej plyty. Wydanie w 1973 roku albumu z okładką, na której nie ma nazwy zespołu ani tytułu nie było pionierskie, ale na pewno odważne. Dzisiaj MTV załatwi promocję, kiedyś było trudniej. Muzyka musiała bronić się sama.
Us And Them - to piękna ballada, stylowy saksofon, fortepian zamiast dziwnych syntezatorów, kulminacja napiecia, nastrojowa partia wokalna i ciekawa aranżacja. To jedyny utwór na płycie, który moim zdaniem na wszystkich późniejszych realizacjach koncertowych brzmi gorzej niż oryginał.
Dobrze że nie muszę przyznawać gwiazdek, punktów, procentów, ani innych ocen wydawanych w kategoriach bezwzględnych. Byłby niezły kłopot... Taka ważna płyta i nie byłoby maksymalnej oceny. Myślę, że osoby, które pamiętają czas wydania tej muzyki pewnie dałyby lepsze oceny. Ja miałem wtedy kilka lat. Jednak każdy powinien historię muzyki znać. Jeśli nie macie jeszcze na półce tego ważnego kawałka historii, to analogowe wydanie jubileuszowe jest dobrą okazją. Niezły w sumie dźwięk, ładna poligrafia i te fioletowe piramidy... Z tego co pamiętam, to w pierwszym wydaniu ich nie bylo.
Pink Floyd
Dark Side Of The Moon, 30th Anniversary Edition Vinyl
Format: LP
Wytwórnia: EMI
Numer: SHVL 804
Z natłoku różnych jubileuszowych i specjalnych edycji wybrałem 180 gramową płytę analogową. Dlaczego? Bo i dźwięk jeden z najlepszych i jeszcze plakaty piękne i nalepki dostaje się z takim wydaniem w prezencie.
Pseudoprzestrzenne efekty stereofoniczne już dziś nikogo nie dziwią. Latające w kółko samoloty nie są już taką atrakcją jak dawniej. Słucham płyty pierwszy raz od dłuższego czasu (a ściślej od 2003 roku – kiedy wydano tą edycję na 30 lecie nagrania) i pierwszym odczuciem, jakie się pojawia jest to, że czegoś tu brakuje. Wreszcie wiem - brakuje prawdziwej rockowej gitary. Przecież moja ulubiona płyta Pink Floyd to niezmiennie koncertowy Delicate Sound Of Thunder.
Dźwięk w jubileuszowej edycji jakby nieco poprawiony, jednak ciągle wydaje sie, że na głosniki ktoś zarzucił ciężka kotarę. Bas ciagnie się niemiłosiernie, a blachy perkusji kłuja w uszy, za to tak zwanej średnicy jak na lekarstwo. Taka realizacja dźwięku w latach analogowego studia zwykle oznaczała wielokrotny montaż – jak mówią niektórzy, to dźwięk wymęczony przy konsolecie… Całość mimo genialności kompozycji robi dziś z perspektywy czasu wrażenie monotonnej suity. Może wtedy, 30 lat temu rewolucyjnej, ale teraz jednak mającej wartość przede wszystkim historyczną.
Z całości nagrania najlepiej po latach broni się saksofon Dicka Parry oraz partie gitarowe Davida Gilmoura. Oczywiście Time, The Great Gig In The Sky, Money czy Eclipse to dalej te same wspaniałe kompozycje. Zdecydowanie wolę jednak wykonania koncertowe. Może zwyczajnie w tej muzyce zbyt wiele jest ozdobników i efekciarstwa, a za mało rockowego drapieżnego rytmu?
Próbę czasu wytrzymuje też dobra wokaliza Clare Torry z The Great Gig In The Sky. Największym zwycięzcą trzydziestolecia Dark Side Of The Moon jest jednak winylowa jakość dźwięku. Ciągle niedościgniona mimo wysiłków speców od marketingu wielkich koncertów fonograficznych próbujących wcisnąć na mały srebrny kawałek plastiku coraz więcej nikomu niepotrzebnych kanałów cyfrowo zdegradowanej muzyki. Nie znaczy to, że dźwięk na edycji winylowej jest doskonały - do dzisiejszych realizacji jest mu daleko, jest jakby stłumiony i brak w nim wcześniej wspominanej srednicy, jednak jest o niebo lepszy niż na wszystkich edycjach cyfrowych. To zresztą dotyczy wszystkich wydań płyt, które zarejestrowane zostały analogowo i prawidłowo wytłoczone na dobrym winylu.
Są takie nagrania, na których dźwięk analogowych syntezatorów brzmi ciekawie do dzisiaj. Jednak zdecydowanie nie jest to niestety opisywany dziś album. Dlatego właśnie tam, gdzie pojawia się gitara czy saksofon jest muzycznie ciekawiej. Zdecydowanie najlepszy moment albumu to Money a w szczególności partia gitarowa tej kompozycji. Moment najlepszy znaleźć łatwo, jednak najsłabszy już trudniej. Mimo wielu krytycznych słów cała płyta trzyma pewien poziom. Wszystkie utwory to przecież klasyki gatunku.
Dark Side Of The Moon ma przede wszystkim walory historyczne. Tak dzisiaj trzeba patrzeć na muzykę z tej plyty. Wydanie w 1973 roku albumu z okładką, na której nie ma nazwy zespołu ani tytułu nie było pionierskie, ale na pewno odważne. Dzisiaj MTV załatwi promocję, kiedyś było trudniej. Muzyka musiała bronić się sama.
Us And Them - to piękna ballada, stylowy saksofon, fortepian zamiast dziwnych syntezatorów, kulminacja napiecia, nastrojowa partia wokalna i ciekawa aranżacja. To jedyny utwór na płycie, który moim zdaniem na wszystkich późniejszych realizacjach koncertowych brzmi gorzej niż oryginał.
Dobrze że nie muszę przyznawać gwiazdek, punktów, procentów, ani innych ocen wydawanych w kategoriach bezwzględnych. Byłby niezły kłopot... Taka ważna płyta i nie byłoby maksymalnej oceny. Myślę, że osoby, które pamiętają czas wydania tej muzyki pewnie dałyby lepsze oceny. Ja miałem wtedy kilka lat. Jednak każdy powinien historię muzyki znać. Jeśli nie macie jeszcze na półce tego ważnego kawałka historii, to analogowe wydanie jubileuszowe jest dobrą okazją. Niezły w sumie dźwięk, ładna poligrafia i te fioletowe piramidy... Z tego co pamiętam, to w pierwszym wydaniu ich nie bylo.
Pink Floyd
Dark Side Of The Moon, 30th Anniversary Edition Vinyl
Format: LP
Wytwórnia: EMI
Numer: SHVL 804
27 października 2010
Gilberto Gil - Kaya N’Gan Daya
Mam duży sentyment do tej płyty. Ilością pozytywnych emocjiwydobytych przez Gilberto Gila z muzyki Boba Marleya możnaby obdzielić cały świat i jeszcze zostanie. Krótko mówiąc, to jedna z najcieplejszych płyt jakie znam. Ten projekt ma dwa wcielenia. To najlepsze i muzycznie najciekawsze to wersja studyjna wydana w formie płyty CD. Dziś jednak opis dotyczyć będzie przede wszystkim równie ciekawej, choć jednak muzycznie mniej inspirującej wersji koncertowej wydanej w postaci płyty DVD.
Brazylijskie płyty Gilberto Gila z brazylijska muzyką będąca lekką autorską wersja samby i baiao są niezłe, ale pomysł na nagranie kompozycji Boba Marleya – nietypowy w dorobku Gila uważam za najlepszy w jego dyskografii. I choć nie znam wszystkich płyt, intuicja podpowiada mi, że żadne nieznane mi nagrania tego nie zmienią.
Część utworów Gilberto Gil śpiewa po angielsku z dość specyficznym akcentem południowoamerykańskim, część po portugalsku. Czasem w jednym utworze miesza oba języki. Jakości tłumaczenia tekstów na portugalski nie potrafię ocenić, jednak melodyka tego języka zdecydowanie pasuje do jamajskich rytmów reggae.
Zespół towarzyszący liderowi w wersji koncertowej składa się zapewne z muzyków, którzy współpracują z nim przy innych projektach (opisy innych płyt, które posiadam są w tym zakresie dość niekompletne). Ów zespół nie stara się wcale imitować, czy naśladować rytmów znanych z nagrań The Wailers. Oferuje bardziej uniwersalne, światowe brzmienie, w którym dominuja instrumenty perkusyjne i chórki.
Wspomniana na wstepie pozytywna energia wypełniająca każdy takt tego niezwykłego koncertu to w równej mierze zasługa świetnych kompozycji, jak i zaangażowania całego zespołu. Przy okazji to nagranie to świetny przykład braku realnych granic politycznych i stylistycznych w muzyce i dowód na bezsensowność twierdzeń, że prawdziwe reggae to tylko na Jamajce w wykonaniu garstki tamtejszych profesjonalnych muzyków. W trakcie przygotowania tego projektu Gilberto Gil podróżował po Jamajce i wersje studyjną nagrał w nowo zbudowanym studiu Tuff Gong, które z oryginalnym studiem w której nagrywał Bob Marley łączy jedynie nazwa i postać legendarnego inżyniera dźwięku Errola Browna. Jednak wersja koncertowa zachowuje ducha i przesłanie kompozycji Marleya, czyniąc jednocześnie muzykę bardziej przystępną dla szerszej publiczności.
W dodatkach znajdziemy alternatywną wersję Turn Your Lights Down Low i pełnoekranową wersję Is This Love, która w podstawowym koncercie przykryta jest przez napisy końcowe. To dobry pomysł, gotów do wykorzystania przez wydawców innych koncertów. Jest też teledysk do piosenki tytułowej, reportaż z planu i przygotowań do koncertu i co najważniejsze – prawie półgodzinny film dokumentujący podróż Gilberto Gila na Jamajkę śladami Boba Marleya i nagranie wersji studyjnej albumu. Wspomniany teledysk został nagrany z udziałem jamajskich ulicznych muzyków. Więcej w tej wersji oczywiści lokalnych rytmów, ale Gilberto Gil doskonale odnajduje się w tej, jakże innej niż proponowana przez jego własny zespół na koncercie konwencji.
Koncert zarejestrowany został w 2001 roku w Sao Paulo i jest utrzymany w konwencji skromnej, ascetycznej wręcz produkcji, skupiającej uwagę widza wyłącznie na muzyce, która broni się sama nie potrzebując wydumanych efektów wizualnych.
Nagrania studyjne są ciekawsze od opisywanej dziś wersji koncertowej. Płyta CD powstała z udziałem zespołu wokalnego I-Three Boba Marleya w studiu Tuff Gong w Trench Town. W tych nagraniach uczestniczyli miedzy innymi Sly Dunbar i Robbie Shakespeare, a także w składzie I-Three żona Boba Marleya – Rita Marley. Gdybym musiał wybrać – postawiłbym na wersję studyjną i płytę CD. Koncert jednak również jest świetny i ogląda się do z dużą przyjemnością.
Dodatkowym atutem płyty jest możliwość włączenia angielskich napisów dla tych, którzy chcą skupić się jeszcze bardziej na tekstach Boba Marleya. Napisy są zsynchronizowane z muzyką i ich angielska wersja obejmuje zarówno piosenki śpiewane po angielsku, jak i po portugalsku.
Gilberto Gil
Kaya N’Gan Daya
Format: DVD
Wytwórnia: BCP / Warner
Numer: 809274326225
Brazylijskie płyty Gilberto Gila z brazylijska muzyką będąca lekką autorską wersja samby i baiao są niezłe, ale pomysł na nagranie kompozycji Boba Marleya – nietypowy w dorobku Gila uważam za najlepszy w jego dyskografii. I choć nie znam wszystkich płyt, intuicja podpowiada mi, że żadne nieznane mi nagrania tego nie zmienią.
Część utworów Gilberto Gil śpiewa po angielsku z dość specyficznym akcentem południowoamerykańskim, część po portugalsku. Czasem w jednym utworze miesza oba języki. Jakości tłumaczenia tekstów na portugalski nie potrafię ocenić, jednak melodyka tego języka zdecydowanie pasuje do jamajskich rytmów reggae.
Zespół towarzyszący liderowi w wersji koncertowej składa się zapewne z muzyków, którzy współpracują z nim przy innych projektach (opisy innych płyt, które posiadam są w tym zakresie dość niekompletne). Ów zespół nie stara się wcale imitować, czy naśladować rytmów znanych z nagrań The Wailers. Oferuje bardziej uniwersalne, światowe brzmienie, w którym dominuja instrumenty perkusyjne i chórki.
Wspomniana na wstepie pozytywna energia wypełniająca każdy takt tego niezwykłego koncertu to w równej mierze zasługa świetnych kompozycji, jak i zaangażowania całego zespołu. Przy okazji to nagranie to świetny przykład braku realnych granic politycznych i stylistycznych w muzyce i dowód na bezsensowność twierdzeń, że prawdziwe reggae to tylko na Jamajce w wykonaniu garstki tamtejszych profesjonalnych muzyków. W trakcie przygotowania tego projektu Gilberto Gil podróżował po Jamajce i wersje studyjną nagrał w nowo zbudowanym studiu Tuff Gong, które z oryginalnym studiem w której nagrywał Bob Marley łączy jedynie nazwa i postać legendarnego inżyniera dźwięku Errola Browna. Jednak wersja koncertowa zachowuje ducha i przesłanie kompozycji Marleya, czyniąc jednocześnie muzykę bardziej przystępną dla szerszej publiczności.
W dodatkach znajdziemy alternatywną wersję Turn Your Lights Down Low i pełnoekranową wersję Is This Love, która w podstawowym koncercie przykryta jest przez napisy końcowe. To dobry pomysł, gotów do wykorzystania przez wydawców innych koncertów. Jest też teledysk do piosenki tytułowej, reportaż z planu i przygotowań do koncertu i co najważniejsze – prawie półgodzinny film dokumentujący podróż Gilberto Gila na Jamajkę śladami Boba Marleya i nagranie wersji studyjnej albumu. Wspomniany teledysk został nagrany z udziałem jamajskich ulicznych muzyków. Więcej w tej wersji oczywiści lokalnych rytmów, ale Gilberto Gil doskonale odnajduje się w tej, jakże innej niż proponowana przez jego własny zespół na koncercie konwencji.
Koncert zarejestrowany został w 2001 roku w Sao Paulo i jest utrzymany w konwencji skromnej, ascetycznej wręcz produkcji, skupiającej uwagę widza wyłącznie na muzyce, która broni się sama nie potrzebując wydumanych efektów wizualnych.
Nagrania studyjne są ciekawsze od opisywanej dziś wersji koncertowej. Płyta CD powstała z udziałem zespołu wokalnego I-Three Boba Marleya w studiu Tuff Gong w Trench Town. W tych nagraniach uczestniczyli miedzy innymi Sly Dunbar i Robbie Shakespeare, a także w składzie I-Three żona Boba Marleya – Rita Marley. Gdybym musiał wybrać – postawiłbym na wersję studyjną i płytę CD. Koncert jednak również jest świetny i ogląda się do z dużą przyjemnością.
Dodatkowym atutem płyty jest możliwość włączenia angielskich napisów dla tych, którzy chcą skupić się jeszcze bardziej na tekstach Boba Marleya. Napisy są zsynchronizowane z muzyką i ich angielska wersja obejmuje zarówno piosenki śpiewane po angielsku, jak i po portugalsku.
Gilberto Gil
Kaya N’Gan Daya
Format: DVD
Wytwórnia: BCP / Warner
Numer: 809274326225
26 października 2010
Michał Urbaniak with Horace Parlan Trio - Take Good Care Of My Heart
Bardzo lubię, kiedy Michał Urbaniak gra na skrzypcach. W ogóle lubię jazzowe skrzypce, potrafią być takie zadziorne, drapieżne, nawet jak gra wielki romantyk Stephane Grappelli. Ale nie o tym dzisiaj. Skrzypce to chyba mój ulubiony instrument jazzowy. I z pewnością to wyjątkowo polska specjalność. To jedyny instrument, o którym można śmiało powiedzieć, że został wprowadzony do nowoczesnego jazzu przez Polaków. Również najlepszy skrzypek jazzowy to Polak - niezrównany, fantastyczny Coltrane skrzypiec, wulkan energii, król skrzypcowej improwizacji - Zbigniew Seifert. On jest najlepszy, a zaraz potem, myśląc o klasyfikacji ogólnoświatowej mamy Krzesimira Dębskiego (szkoda, że dziś gra okazjonalnie), no i oczywiscie Urbaniaka. Wspomniany już Stephena Grappelli to trochę inna konkurencja. Choć szkoła francuska niewątpliwie jako jedyna w silnym składzie konkuruje z polskimi skrzypcami w jazzie.
Urbaniak kiedyś grał ciekawą muzykę, zanim zaczął rapować i komponować użytkową muzykę filmową. Grał bardzo ciekawe rzeczy w latach siedemdziesiątych. Później jakoś nie miał szczęścia do wytwórni. Grał i nagrywał dużo w różnych okazjonalnych składach, dla różnych wydawców. Jego nagrania dla wytwórni SteepleChase, z której pochodzi dzisiejsza płyta należa do ciekawszych, obok tych wydanych przez Storyville.
W latach osiemdziesiątych Urbanak często korzystal jeszcze z klasycznego instrumentu, modyfikując jednocześnie brzmienie przy użyciu mikrofonu i własnego głosu. Wiele osób do dziś wspomina zdumiewajacy i niespodziewany koncert sprzed wielu lat na Jazz Jamboree w wykonaniu Michała Urbaniaka i Czesława Niemena. To jeszcze czasy, kiedy grał dużo, tworząc gęste faktury, atakując poszczególne akordy w sposób własciwy dla polskiej szkoły skrzypiec. Tak jest też na dzisiejszej płycie, pierwotnie nagranej i zapewne wydanej w 1984 roku.
Muzykowi towarzyszy bardzo sprawna sekcja rytmiczna - Horace Parlan na fortepianie, Jesper Lundgaard na basie i Aage Tanggaard na perkusji. Sekcja pracuje sprawnie. Jej niekwestionowanym liderem jest pianista, który wiele razy dzielnie i stylowo wtóruje improwizacjom Urbaniaka. Repertuar płyty to prawie w całości utwory lidera. Najciekawszy moment to jednak kompozycja tytułowa, w której brzmienie skrzypiec jest bardzo śpiewne, znacznie zmodyfikowane właśnie przez wokalizę Urbaniaka. I tutaj znowu, tak jak w wielu utworach bardzo ciekawe są partie fortepianu.
Całej płyty słucha się przyjemnie, jest jednocześnie łatwa i przyjemna i zdecydowanei niebanalna. Skrzypce Urbaniaka są zawsze na miejscu, jeśli trzeba łagodne i melodyjne, kiedy indziej potrafią zagrać szybciej. Kompozycje lidera są ciekawe, chociaż nie zapadają w pamięć i nie sądzę, żeby były jeszcze kiedykolwiek wykonywane. Powstały pewnie w większości na potrzeby tego nagrania. Najlepsza z nich, najbardziej melodyjna i wpadająca w ucho jest Mean And Mine, oznaczona na płycie jako wcześniej niepublikowana.
Doskonała muzyka została skrzywdzona przez sposób nagrania. Płyta zrealizowana jest bardzo cicho. Różnica głośności w moim wypadku wymaga kompensacji na poziomie jakiś 30 stopni na skali potencjometru w stosunku do innych plyt. Nagranie perkusji jest zbyt ostre, za dużo w nim wysokich tonów. Scena dźwiękowa jest bardzo wąska, co byłoby jeszcze do zniesienia, gdyby nie słaba dynamika nagrań. Ogólnie sposób realizacji przeszkadza nieco w odbiorze muzyki.
Michał Urbaniak with Horace Parlan Trio
Take Good Care Of My Heart
Format: CD
Wytwórnia: SteepleChase
Numer: SCCD-31195
Urbaniak kiedyś grał ciekawą muzykę, zanim zaczął rapować i komponować użytkową muzykę filmową. Grał bardzo ciekawe rzeczy w latach siedemdziesiątych. Później jakoś nie miał szczęścia do wytwórni. Grał i nagrywał dużo w różnych okazjonalnych składach, dla różnych wydawców. Jego nagrania dla wytwórni SteepleChase, z której pochodzi dzisiejsza płyta należa do ciekawszych, obok tych wydanych przez Storyville.
W latach osiemdziesiątych Urbanak często korzystal jeszcze z klasycznego instrumentu, modyfikując jednocześnie brzmienie przy użyciu mikrofonu i własnego głosu. Wiele osób do dziś wspomina zdumiewajacy i niespodziewany koncert sprzed wielu lat na Jazz Jamboree w wykonaniu Michała Urbaniaka i Czesława Niemena. To jeszcze czasy, kiedy grał dużo, tworząc gęste faktury, atakując poszczególne akordy w sposób własciwy dla polskiej szkoły skrzypiec. Tak jest też na dzisiejszej płycie, pierwotnie nagranej i zapewne wydanej w 1984 roku.
Muzykowi towarzyszy bardzo sprawna sekcja rytmiczna - Horace Parlan na fortepianie, Jesper Lundgaard na basie i Aage Tanggaard na perkusji. Sekcja pracuje sprawnie. Jej niekwestionowanym liderem jest pianista, który wiele razy dzielnie i stylowo wtóruje improwizacjom Urbaniaka. Repertuar płyty to prawie w całości utwory lidera. Najciekawszy moment to jednak kompozycja tytułowa, w której brzmienie skrzypiec jest bardzo śpiewne, znacznie zmodyfikowane właśnie przez wokalizę Urbaniaka. I tutaj znowu, tak jak w wielu utworach bardzo ciekawe są partie fortepianu.
Całej płyty słucha się przyjemnie, jest jednocześnie łatwa i przyjemna i zdecydowanei niebanalna. Skrzypce Urbaniaka są zawsze na miejscu, jeśli trzeba łagodne i melodyjne, kiedy indziej potrafią zagrać szybciej. Kompozycje lidera są ciekawe, chociaż nie zapadają w pamięć i nie sądzę, żeby były jeszcze kiedykolwiek wykonywane. Powstały pewnie w większości na potrzeby tego nagrania. Najlepsza z nich, najbardziej melodyjna i wpadająca w ucho jest Mean And Mine, oznaczona na płycie jako wcześniej niepublikowana.
Doskonała muzyka została skrzywdzona przez sposób nagrania. Płyta zrealizowana jest bardzo cicho. Różnica głośności w moim wypadku wymaga kompensacji na poziomie jakiś 30 stopni na skali potencjometru w stosunku do innych plyt. Nagranie perkusji jest zbyt ostre, za dużo w nim wysokich tonów. Scena dźwiękowa jest bardzo wąska, co byłoby jeszcze do zniesienia, gdyby nie słaba dynamika nagrań. Ogólnie sposób realizacji przeszkadza nieco w odbiorze muzyki.
Michał Urbaniak with Horace Parlan Trio
Take Good Care Of My Heart
Format: CD
Wytwórnia: SteepleChase
Numer: SCCD-31195
Subskrybuj:
Posty (Atom)