Don’t Talk (Put Your Head On My Shoulder) – CoverToCover Vol. 53

Piosenka jest jednym z wielu hitów z albumu „Pet Sounds”, który wcale nie był zaplanowany jak zbiór wspominanych do dziś przebojów. Miał być mistrzostwem świata produkcji, dziełem życia Briana Wilsona i jego hołdem dla Phila Spectora. Tym wszystkim był i jest do dzisiaj, jednak przy okazji powstało kilka przebojów przypominanych wielokrotnie przez artystów w przeróżnych stylach, wokalistów i wokalistki, instrumentalistów, dla których to była muzyka ich młodości i młode pokolenie, które zwyczajnie docenia mistrzostwo Briana Wilsona.

Oryginalne nagranie w zasadzie trudno uznać za dzieło The Beach Boys, zresztą cały album w ostatniej chwili przemianowano z płyty Wilsona na płytę zespołu. W innych utworach z albumu pojawiają się pozostali członkowie koncertującego wtedy składu zespołu, „Don’t Talk” to jedna z tych piosenek z albumu „Pet Sounds”, w nagraniu której wzięło udział liczne grono muzyków, ale Wilson nie zaprosił do studia nikogo z zespołu. Historię komercyjnej klęski „Caroline, No” – singla Briana Wilsona, dzięki któremu całą płytę przypisano zespołowi znajdziecie w odcinku CoverToCover poświęconym tej kompozycji.

Nietypowa, jak na młodzieżową balladę instrumentacja, ze smyczkami i właściwie pozbawiona gitar, dodała piosence oryginalności, a Brian Wilson uznał, że to jeden z najbardziej emocjonalnych tekstów, jakie napisał, choć można przypuszczać, że autorstwo tekstu w części należy się drugiemu autorowi kompozycji – radiowemu dziennikarzowi, który dorabiał sobie komponując jingle reklamowe – Tony Asherowi, dla którego praca z Wilsonem przy „Pet Sounds” była dziełem życia.

Krótka forma oryginalnego nagrania daje sporo czasu na prezentację innych interpretacji. W 2001 roku wspólny album, zaskakując z pewnością swoich fanów nagrali Elvis Costello i Anne Sofie Von Otter. Połączenie operowego głosu z uwielbiającym eksperymenty rockowym ekscentrykiem, który jazzu uczył się od ojca dało wyśmienity album „For The Stars”. Szkoda, że akurat w „Don’t Talk” zabrakło głosu Elvisa Costello, jednak prezentacja tego utworu jest dobrą okazją do przypomnienia o całym albumie, a Anne Sofie Von Otter stworzyła niepowtarzalną interpretację.

Kameralny album nagrany w duecie przez Charlie Huntera i Leona Parkera („Duo”) zawiera w większości autorski repertuar. „Don’t Talk” musi być w jakiś sposób utworem ważnym dla tych muzyków, jeśli wśród własnych kompozycji zdecydowali się umieścić piosenkę Wilsona i Ashera, udowadniając przy okazji, że to doskonała melodia, która obroni się również bez tekstu.

Do kompletu wybieram jeszcze nowoczesną wokalną wersję zaproponowaną niedawno przez niemieckiego wokalistę Tobiasa Christle’a, który poruszając się dość blisko oryginału Wilsona wzbogacił jego pomysły o jazzowe harmonie, tworząc nie tylko doskonałą wersję „Don’t Talk”, ale przy okazji cały album wypełniony rockowymi klasykami w oryginalnych interpretacjach. O tej płycie przeczytacie więcej tutaj: Tobias Christl - Wildern

Utwór: Don’t Talk (Put Your Head On My Shoulder)

Album: Pet Sounds

Wykonawca: The Beach Boys

Wytwórnia: Capitol / EMI

Rok: 1966

Numer: 724352731923

Skład: Brian Wilson – voc, Glen Campbell – g, Billy Strange – g, Lyle Ritz - b, Arnold Bielnik – viol, Ralph Schaeffer – viol, Sid Sharp – viol, Tibor Zelig – viol, Norman Botnick – viola, Joseph Saxon  -cello, Carol Kaye – bg, Hal Blaine – dr, Frank Capp – vib, tympani, Al DeLory – org, Steve Douglas – perc.

Utwór: Don’t Talk (Put Your Head On My Shoulder)

Album: For the Stars: Anne Sofie Von Otter Meets Elvis Costello

Wykonawca: Anne Sofie Von Otter & Elvis Costello

Wytwórnia: Deutsche Grammophon

Rok: 2001

Numer: 028946953020

Skład: Anne Sofie Von Otter – voc, Mats Schubert – p, Johan Lindstrom – pedal steel, Svante Henryson – b, Magnus Persson – vib.

Utwór: Don’t Talk (Put Your Head On My Shoulder)

Album: Duo

Wykonawca: Charlie Hunter & Leon Parker

Wytwórnia: Blue Note

Rok: 1999

Numer: 724349918726

Skład: Charlie Hunter – g, Leon Parker – dr, perc.

Utwór: Don’t Talk (Put Your Head On My Shoulder)

Album: Wildern

Wykonawca: Tobias Christl

Wytwórnia: ACT Music

Rok: 2014

Numer: ACT 9673-2

Skład: Tobias Christl – voc, Sebastian Muller – g, Peter Ehwald – ts, cl, Matthias Akeo Nowak – b, Etienne Nillesen – dr.

Caroline, No – CoverToCover Vol. 47

Utwór napisany przez Briana Wilsona zamyka monumentalny album „Pet Sounds” The Beach Boys. Nie był z pewnością zaplanowany na przebój. Zresztą cały album, wymieniany często jako jeden z najważniejszych albumów rockowych nie obfitował w przeboje. Na singlach ukazały się zaledwie dwa utwory – „Sloop John B” i „Wouldn't It Be Nice”. „Caroline, No” też ukazał się na singlu i to nawet wcześniej, niż wymienione powyżej utwory, jednak był wtedy podpisywany jedynie nazwiskiem Briana Wilsona, który niemal rok przed wydaniem albumu de facto rozstał się z zespołem, skupiając się na pracy w studiu. Singiel zapowiadał album „Pet Sounds”, jednak specjalnej kariery na światowych listach przebojów nie zrobił. Być może dlatego właśnie dziś album jest płytą zespołu The Beach Boys, a nie Briana Wilsona. Zarówno w 1966 roku, jak i ponad pół wieku później marka umieszczona na produkcie ma znaczenie czasem nawet istotniejsze, niż jakość samego produktu.

Piosenka miała być skierowana do nastolatków, sam Wilson, który zdecydowanie już nastolatkiem nie był, dokonał studyjnej manipulacji przyspieszając o pół tonu taśmę z nagraniem, podwyższając jednocześnie tonację swojego głosu. Chciał, żeby zabrzmiało młodziej. Na singlu piosence towarzyszył wydany wcześniej na płycie „Summer Days (And Summer Nights)” The Beach Boys utwór instrumentalny „Summer Means New Love”. Jak na zapowiedź albumu, który według samego Briana Wilsona miała być pierwszą wielką rockową płytą bez niepotrzebnych utworów wypełniających niepokojąco pustą powierzchnię krążka zespołu, któremu zabrakło pomysłów na wielkie przeboje, wypadło raczej skromnie.

Piosenka miała być klasycznym wyciskaczem łez wzorowanym na kompozycji „Hey Girl” Gerry Gofina i Carole King. Całkiem niedawno Brian Wilson wydał długo oczekiwaną autobiografię, którą napisał z pomocą doświadczonego dziennikarza i autora wielu publikacji Bena Greenmana. Pisząc o „Pet Sounds” Wilson wspomina, że według niego najlepszą kompozycją na płycie jest „God Only Knows”, ale jego ulubioną właśnie „Caroline, No”. Kiedy powstawał materiał na „Pet Sounds” małżeństwo Briana Wilsona miało się całkiem nieźle, ale zaczął odczuwać upływ czasu i dostrzegać, że żony też się starzeją. W ten sposób powstał pomysł na tekst do utworu. Szczekanie, które słychać w końcówce Brian Wilson nagrał sam wykorzystując swoje własne psy – Louie i Banana. Zresztą całą płytę pewnie zrobiłby sam, gdyby miał więcej czasu. Taki los perfekcjonistów, a Brian Wilson jest perfekcjonistą jakich w muzycznym świecie mało.

Przy okazji warto wyjaśnić ostatecznie genezę powstania nazwy albumu, która była przez lata źródłem wielu spekulacji, mimo faktu umieszczenia instrumentalnej kompozycji o tym tytule na płycie. Z pewnością utwór „Pet Sounds” nazywa się tak, bo wypadało mieć na płycie utwór tytułowy. Z pewnością nie jest też najważniejszym fragmentem muzyki na tym krążku. Sam Wilson we wspomnianej już autobiografii stwierdza, że tytuł powstał z połączenia chęci uwiecznienia fascynacji brzmieniem stworzonym przez Phila Spectora (zakodowane inicjały P.S.) z chęcią uwiecznienia dwóch ulubionych psów Wilsona, których szczekanie zamyka album. Dodatkowo muzyka była bardzo prywatna, osobista i stąd Wilson traktował ją jak odgłosy własnego domowego zwierzęcia. Okładka powstała później i nie jest źródłem tytułu albumu.

W oficjalnych opisach dyskograficznych, w tym na okładce albumu figurują członkowie zespołu The Beach Boys, jednak utwór został nagrany przede wszystkim z udziałem muzyków znanych jako The Wrecking Crew. W składzie tego zespołu, w nagraniu „Pet Sounds” wziął udział gitarzysta Barney Kessel. The Beach Boys na scenie byli zupełnie innym zespołem niż w studiu kontrolowanym przez Briana Wilsona. To miało się wkrótce stać źródłem ich kłopotów. To jednak historia, którą możecie poznać z pierwszej ręki czytając „I Am Brian Wilson”.

Po repertuar z „Pet Sounds” sięga wielu jazzowych wykonawców. To doskonałe, choć niekoniecznie w banalny sposób chwytliwe i przebojowe kompozycje. Dlatego też do prezentacji w cyklu CoverToCover wybieram ciekawą wersję instrumentalną w wykonaniu Charlesa Lloyda i całkiem nowe wykonanie Chrissie Hynde (The Pretenders), która z całkiem niezłym skutkiem na emeryturze postanowiła zostać wokalistką jazzową.

O płycie Chrissie Hynde przeczytacie tutaj: Chrissie Hynde with The Valve Bone Woe Ensemble – Valve Bone Woe.

O płycie Charlesa Lloyda przeczytacie tutaj: Charles Lloyd - Mirror

Utwór: Caroline, No

Album: Pet Sounds

Wykonawca: The Beach Boys

Wytwórnia: Capitol / EMI

Rok: 1966

Numer: 724352731923

Skład: Brian Wilson – voc, Carl Wilson – voc, Dennis Wilson – voc, Glen Campbell – g, Barney Kessel – g, Lyle Ritz - ukelele, Steve Douglas – ts, Bill Green – fl, Jim Horn – fl, Jay Migliori - fl, Pias Johnson - fl, Carol Kaye – bg, Hal Blaine – dr, Richie Frost – dr, perc, Frank Capp – vib, Al DeLory – harpsichord, org, p, Gary Coleman – bongos, tympani.

Utwór: Caroline, No

Album: Mirror

Wykonawca: Charles Lloyd Quartet

Wytwórnia: ECM

Rok: 2010

Numer: 602527404998

Skład: Charles Lloyd – ts, Jason Moran – p, Ruben Rogers – b, Eric Harland – dr.

Utwór: Caroline, No

Album: Valve Bone Woe

Wykonawca: Chrissie Hynde And The Valve Bone Woe Ensemble

Wytwórnia: BMG

Rok: 2019

Numer: 4050538504484

Skład: Chrissie Hynde – voc, James Walbourne – g, Peter Roth – g, Mike Lovatt – tp, flug, Tom Rees-Roberts – tp, Neil Sidwell – tromb, Andy Wood – tromb, Gordon Campbell – tromb, Martin Robertson – cl, Andy Panayi – alt fl, Nick Moss – fl, David Hartley – p, Eldad Guetta – kbd, g, tp, b, perc, Matt Robertson – kbd, prog, Marius De Vries – synth, p, Ben De Vries – prog, David Hartley – Rhodes, Liran Donin – b, Ian Thomas – dr.